Het moment dat de zon nog niet op is, de mensen nog binnen zijn, de natuur nog in grijstinten gehuld is. Dat moment. En dan zit ik buiten, met mijn rug tegen een grote, stevige boom. In stilte. 

Ik focus me op mijn ademhaling, in en uit, mijn eigen ritme volgend. Ik luister naar de geluiden om me heen. Het ruisen van de wind door de bladeren van de boom, de vogeltjes die fluitend wakker worden, in de verte wat auto’s. Gedachten komen en gaan.

En ik kijk om me heen. Naar mate de tijd verstrijkt, de zon langzaam opkomt, veranderen de kleuren, zie ik steeds meer. Het gras wordt geel, later oranje, en soms zie ik ineens wat groen. De bomen in de verte krijgen meer vorm, meer kleur. 

En dan komt de zon echt op en is het alsof een warme gloed mijn hart binnen komt, zo mooi! Zo intens, zo puur.

En dat gevoel, die puurheid, die warme gloed neem ik mee de dag in. Geeft me kracht, oerkracht. De dag zo mogen starten voelt als een cadeau.

Open chat
Powered by